Bu yol çetin ve ızdıraplı, neşeli ve heyecanlı , ağlamalı gülmeli bir bahçenin içinden geçer. Hikaye de ordan biter. Sen bu bahçeden geçerken Dem olarak kalmalı, aşk içinde yanmalısın. Gönlünde hizmet aşkını her daim canlı tutmalısın. Buradan sevgiyi doğurmalısın. Sevginle hem hizmetini hem kendini sarmalamalısın. Kul hakkını gözetmeli, sana geleni de kabul edebilmelisin.
Yola girdiğini, Şol Demde olduğunu, işte o aşk ve sevgiyi düşünmeden üretebildiğinde, verebildiğinde ve dahi alabildiğinde anlarsın. Huzurda olduğunu bilirsin. Senden önce dökülür dilinden şükürler, hamdlar. Daha Dem nasıl olurum diye çabalar durursun.
Sana gelen herzaman güzel, herzaman dışardan gelmez. Bazen içerden, en derinden, en beklemediğin yerden hiç beklemediğin bir anda hem de bir yılan gibi tıslayarak konuşabilir seninle. Sesini duyabilmek, görüp şahit olabilmek için her daim ayalarını açık tut. Zikirde ol. Namazda dur. Oruçta şifayı bul. Böylelikle nefsini dinginleştirir, algını açarsın. Algın açık, nefsin dingin, gönlün hevesli bakabilirsin böylelikle sesden tarafa.
Dışardan geleni de içerden bilmeli, ayna vazifesinde olduğunu hatırlamalısın. Ama aynaya her daim bakmanın nefsini uyandırabileceğini de aklında tutmalısın. Gördüğünü kabul ettikten sonra içeri davet etmeyi adet haline getirmelisin. Misafirin gelip Demin karşısına çıkmasına ve sonrasında olacaklara izin vermeli, şahitlik makamında kalmalısın.
Bu yol döngünün yoludur. Kendi ekseninde dönenin yoludur. Demde kalabilenin yoludur. Varlığını olana armağan edenlerin yoludur. Bu yol, yoldan bir okuldur. Sınıfları çok, sınavları zordur. Kalanı geçeninden çoktur. Sen talipte durduğun sürece hayat boyu devam eder. Mezuniyeti Vuslattır.
